W Księdze Rodzaju w rozdziałach od 37 do 50 opisana jest historia Józefa, jednego z dwunastu synów Jakuba, ulubieńca ojca. Bracia, motywowani zawiścią, sprzedali go w niewolę. Po trzynastu latach, z których co najmniej dziesięć Józef spędził w więzieniu, okoliczności sprawiły, że spotkał się z faraonem i ostrzegł go przed zbliżającym się głodem. Faraon mianował Józefa wielkorządcą Egiptu. Historia ta jest bardzo ciekawa. Jej głównym bohaterem okazuje się Bóg, który konsekwentnie realizuje swój plan, wykorzystując różne decyzje ludzi, czasem dobre, czasem bardzo złe. Niektóre z nich są skutkiem grzechu i kłamstwa, które ten grzech miało zasłonić. A jednak wszystko ma swoje znaczenie. Nawet niezawiniony pobyt w więzieniu przygotowuje wyniosłego ulubieńca ojca do roli wybawcy całego rodu. Jest to więc historia o tym, jak Bóg suwerennie panuje nad całą rzeczywistością i prowadzi dzieje ludzi, którzy wszak pozostają wolni i podejmuję własne decyzje, w taki sposób, by spełnił się Jego plan. Historia sama to pokazuje, ale i Józef to stwierdza, gdy już po śmierci ojca uspokaja swoich braci słowami: Wy wprawdzie knuliście zło przeciwko mnie, ale Bóg obrócił to w dobro, chcąc uczynić to, co się dzieje: zachować przy życiu liczny lud (Rodzaju 50,20 BW).
Czy Boże suwerenne działanie ograniczyło się tylko do dziejów Józefa, który miał udział w ocaleniu rodu Jakuba i sprowadził wszystkich jego potomków do Egiptu? Z pewnością nie. Bóg działał przez całą historię Izraela i, kiedy chciał, doprowadził do przyjścia na świat swego Syna. Jego śmierć na krzyżu była również skutkiem wielu decyzji różnych osób. Działały one w oparciu o własne przekonania, uprzedzenia, czy zawiść. Jednak Bóg użył tego wszystkiego, by dokonać dzieła zbawienia, by odkupić upadłą ludzkość i ocalić tych, którzy uwierzą w Jezusa, od wiecznego potępienia.
Boże suwerenne panowanie nad dziejami świata nie zakończyło się wraz ze zmartwychwstaniem i wniebowstąpieniem Pana Jezusa. Widać je w Dziejach Apostolskich. A dalej, w czasach, których nie obejmują już księgi Nowego Testamentu? Z pewnością Bóg nadal działa, nadal też wykorzystuje to, co robią ludzie, nawet ci, którzy Go nie znają, albo wprost Go odrzucają, by osiągać swoje słuszne cele i by ostatecznie doprowadzić historię świata do końca, do powtórnego przyjścia Pana Jezusa oraz odnowienia nieba i ziemi.
Zatem nawrócenie cesarza Konstantyna i zalegalizowanie chrześcijaństwa na początku IV wieku, wydarzenia chętnie krytykowane w niektórych kręgach ewangelicznych, również stanowią element tej Bożej układanki. Czy rzeczywiście stały się jedynie początkiem psucia się Kościoła i jego dryfu ku instytucjonalizacji? Na to pytanie trudno dać jednoznaczną odpowiedź. Nie mamy, tak jak w przypadku historii Józefa, Bożego komentarza na temat celu, jaki został z Jego woli osiągnięty. Możemy jedynie snuć domysły. Odkąd chrześcijaństwo stało się oficjalną religią Imperium Rzymskiego, rozpoczął się proces budowy tak zwanego Świata Chrześcijańskiego. Nie był on wolny od przemocy, wojen, opresji, kłamstw, chciwości i zacierania przesłania Ewangelii. A jednak dobra nowina o zbawieniu w Jezusie Chrystusie, także utrwalenie i rozpowszechnianie Słowa Bożego – wszystko to wciąż trwało. Etyka chrześcijańska wywarła wielki wpływ na kształtowanie się mentalności mieszkańców tej części świata, gdzie chrześcijaństwo się zagnieździło. I, z całą pewnością, w każdym wieku, w każdej epoce, która po Konstantynie nastała, Bóg miał swoich szczerych wyznawców w tym Świecie Chrześcijańskim. Pełnili oni Jego wolę i przyczyniali się do tego, by Jezus był coraz szerzej znany.
Dziś globalna Północ i Zachód, te miejsca na kuli ziemskiej, gdzie rozwinął się ów Świat Chrześcijański, coraz bardziej odwracają się od Boga, od Jezusa i od Jego Słowa. Odczuwamy tego skutki w codziennym życiu. To, co od wieków uznawane było za grzech, teraz kultura zachodnia podnosi do rangi normalności. Przesłanie o Jezusie i Bożym przebaczeniu w Nim staje się niepotrzebne, skoro ludzie nie uznają grzechu i nie odczuwają dyskomfortu poczucia winy. Może się zdarzyć, że zatęsknimy za dominacją chrześcijaństwa w naszej kulturze, a wtedy życzliwszym okiem spojrzymy na proces, który rozpoczął się wraz z edyktem mediolańskim? Jeśli jednak Bóg suwerennie panuje nad losami świata, to także i ten proces załamywania się zachodniego Świata Chrześcijańskiego nie wymyka się spod Jego kontroli i może zostać wykorzystany do spełnienia się dalszych Jego planów. Ta myśl mnie pociesza i pozwala patrzeć w przyszłość z ufnością do Boga.
