Kiedy jeżdżę metrem, często zwracam uwagę na plakaty nowych filmów, jednak rzadko zachęcają mnie one do wizyty w kinie. Zwiastuny również zazwyczaj nie wzbudzają mojego zainteresowania. Mimo to od czasu do czasu decyduję się na seans i wychodzę z niego naprawdę usatysfakcjonowana.
Ostatnio obejrzałam francuski komediodramat pt. „Camino dla opornych” w reżyserii Yanna Samuella. To obraz, który głęboko skłania do refleksji nad uniwersalnymi i chrześcijańskimi wartościami. Ogromnie cieszy mnie to, że takie produkcje wciąż trafiają na wielki ekran. Dodatkowym atutem są przepiękne zdjęcia przyrody oraz malownicze kadry ze słynnego szlaku pielgrzymkowego w północnej Hiszpanii. Z kina wyszłam pozytywnie nastawiona do życia i pełna nadziei.
Gdy brakuje miłości
Film, oparty na prawdziwych wydarzeniach, porusza problem zagubienia trudnej młodzieży, która nie potrafi odnaleźć swojego miejsca w świecie. Brak przystosowania społecznego głównego bohatera wynika z głębokiej rany – odrzucenia, jakiego doświadczył we wczesnym dzieciństwie ze strony samotnej matki. Deficyt miłości i poczucia przynależności, jak to często bywa w podobnych historiach, popycha go na drogę przestępczą.
2000 kilometrów, by odnaleźć siebie
Ostatnią szansą na zmianę okazuje się propozycja fundacji prowadzącej resocjalizację poprzez pielgrzymkę do Santiago de Compostela. Zadanie polega na pokonaniu niezwykle wymagającej trasy: 2000 kilometrów w ciągu trzech miesięcy, co oznacza marsz z plecakiem po górzystym terenie, średnio 25 kilometrów dziennie. To ekstremalne wyzwanie ma dać chłopakowi przestrzeń do przemyśleń i nauczyć go radzenia sobie z życiem. W wędrówce towarzyszy mu nauczycielka pracująca z trudną młodzieżą, która sama również dźwiga ciężar własnych problemów.
Tęsknota za wyższymi ideałami
W moim odbiorze film nie skupia się wyłącznie na stricte religijnym nawróceniu bohatera – kwestie wiary stanowią tu raczej tło niż główny wątek. Dzieło odwołuje się jednak do fundamentalnych prawd: pokazuje, jak istotne w życiu są miłość, przebaczenie oraz akceptacja i jak bardzo współczesny, pogubiony świat ich potrzebuje.
Działania fundacji są niekonwencjonalne – stawia ona młodych ludzi przed ogromnym wysiłkiem, zmuszając ich do konfrontacji z własnymi ograniczeniami, by pomóc im odnaleźć właściwą ścieżkę. Na koniec twórcy przytaczają wymowne statystyki: dzięki programowi fundacji aż 60 procent podopiecznych zrywa z przestępczością, podczas gdy wśród młodych ludzi opuszczających tradycyjne więzienia aż 80 procent wraca na złą drogę. Nie będę jednak zdradzać zakończenia filmu ani tego, jak potoczyły się losy głównego bohatera.
Nadzieja dla Europy
Optymizmem napawa mnie fakt, że w zlaicyzowanym świecie zachodnim wciąż powstają takie historie. Wykorzystanie przez fundację historycznego szlaku św. Jakuba odbieram jako cichą tęsknotę i próbę powrotu do wyższych ideałów. Budzi to we mnie nadzieję, że współczesny świat dostrzeże swoją bezradność wobec zła i grzechu, a Europa – w obliczu trapiących ją kryzysów – na nowo odwoła się do swoich chrześcijańskich korzeni.
Gorąco zachęcam do obejrzenia tego filmu. Oprócz niewątpliwych walorów artystycznych może on stać się wspaniałą inspiracją do rozmowy o tym, co w życiu najważniejsze. Dla jednych będzie zachętą do przebycia tego fascynującego szlaku i poddania swojego charakteru ciężkiej próbie, a dla innych – impulsem do zmierzenia się z własnymi słabościami.